Yeniden oyun oynamayı öğreniyoruz!

Çocuk sahibi olmanın en güzel yanlarından biri de sanırım, oyun ve oyuncaklarla yeniden haşır neşir olmak... Zaten çocukların da büyüklere acıyan gözlerle bakarak, “Ne kötü, siz hiç oyun oynayamıyorsunuz” demelerine sıkça şahit olmuşsunuzdur. 

Kızım doğduğundan beri, ayına-yaşına uygun oyuncak seçeceğim diye telef olmuş annelerden biri olduğunu itiraf etmeliyim. Sonra, bazı oyuncakları sanki kendime alıyormuşum duygusunu içten içe yaşadığımı da... Eee, ne de olsa bizim zamanımızda bu kadar çeşitli oyuncak yoktu... “Şimdiki çocuklar şanssız hiç oyun oynayamıyorlar” falan diyoruz ama, bu biraz da ebeveynlerin yaratıcılığına ve çocuğu yönlendirmesine bağlı; çünkü, oyun öyle doğal birşey ki, çoğu zaman oyuncağa bile ihtiyaçları yok. Hani kediler kuyrukları ile bile saatlerce oynamaktan zevk alırlar ya, çocuklar da öyle...

Hiç unutmuyorum, Duru 2 -2,5 yaş civarındayken en sevdiği oyunlardan biri benimle mutfakta kurabiye yapmaktı. Kurabiye hamurundan bir parça da onun eline verir, hayvan kalıplarını da önüne koyardım ve küçük kızım birbirinden güzel hayvan kurabiyelerini o küçük elleriyle hazırlardı, sonra da afiyetle yerdik (aslında genellikle ben yerdim, o sadece tadardı)...

Tabii bu arada oyun hamurlarını keşfetti. Oyun hamurlarına dokunmak, onlara şekil vermek; sonra yaptıklarını bana göstermek en büyük zevkiydi, hala da oyun hamurlarıyla oynamayı çok sever... Bir de oyun hamurlarının şu set halinde satılanlarıyla epey bir vakit geçirdiğini hatırlıyorum... Bana da iyi geliyordu...

Ha bir de, yine 2,5 yaşındayken tuvalet alışkanlığı kazanması sırasında oyun hamurları çok işime yaramıştı. Ona aldığımız oturağa çok sevdiği tavşanını oturtur, “Aaaa bak, tavşanın tuvaletini yapmış, sen de yapmak ister misin?” diye sorardım, hemen koşa koşa gelip bakmak isterdi. Sonra da canı isterse, oturağına otururdu, ama tavşanının oyun hamurlarından yaptığım kakasını görmek çok hoşuna giderdi.

Biz bir de yaprak toplayıp, yaprak baskısı yapmayı çok severdik; hala da seviyoruz ama, büyüdükçe çocukların oyunları da çeşitleniyor ve eskiden 3-4 saatinizi ayırabildiğiniz oyunlara eskisi gibi eğilemez oluyorsunuz. Oyun deyince, çocuğun ayına yaşına uygun olsun ve siz de ona zaman zaman keyif alarak eşlik edin yeter, gerisi zaten geliyor.

Aslında öyle bir şey ki, hani çocuklarımız zeki, yetenekli, yaratıcı, falan olsun istiyoruz ya; bunun için de yani onların sağlıklı gelişmeleri içinde elimizden geleni ardımıza koymuyoruz... Bir yandan, çocuklarımız bizlerin yetenek ve yaratıcılıklarını geliştiriyorlar aslında... Serde yavruyu mutlu etmek var ya, anneler neler neler yapıyorlar... Adeta oyun hamuru gibi şekilden şekile girebildiğimizi, aslında ne kadar da esnek olduğumuzu ve sınırlarımzın hiç de öyle sandığımız gibi sert olmadığını farkediyoruz... Çocuğumuzu büyütürken biz de onunla birlikte büyüyor ve kendimize yolculuk yapıyoruz adeta ve bu harika!..